voorwoord door Dr. Gabriele Lademann-Priemer, adviseur voor wereldbeschouwing en sekten bij de Evangelisch Lutherse kerk in Noord-Duitsland.

In de jaren 80 bezocht ik de Zuid-Afrikaanse leefgemeenschap Kwasizabantu in KwaZulu-Natal en had een onderhoud met Erlo Stegen, de oprichter en leider. Hij benadrukte dat het hem niet ging om een nieuwe kerk te stichten, maar dat het om een interconfessionele zendingsorganisatie ging. Wanneer mensen zich door genezing of woordverkondiging tot het christendom bekeerden, zouden ze vanaf dat ogenblik naar plaatselijke kerken in hun omgeving doorverwezen worden.

Ik was er niet helemaal zeker van of dat in alle gevallen wel zo was; toch ervaarde ik dat zendelingen van de Ev. Luth. Kerk en veel bezoekers uit Europa heel onbevangen met Kwasizabantu omgingen, contacten aanknoopten en met hen van gedachten wisselden.

Verder zag ik, dat op de locatie van de leefgemeenschap plantages waren en in een winkel producten van goede kwaliteit voor redelijke prijzen werden verkocht. Ook de Sparwinkels in de omgeving die met Kwasizabantu verbonden waren, golden als goed en hanteerden billijke prijzen.

Toch waren veel Afrikanen en lutherse predikanten heel kritisch, maar zonder de precieze redenen voor hun scepsis te noemen.

De heer Stegen benadrukte tegenover mij, dat zij elke drie maanden naar de "heidense gebieden" gingen van het voormalige Zoeloeland. Met name in het gebied rond Tugela Ferry bekeerden zich waarzegsters en waarzeggers, die dan hun tovervoorwerpen verbrandden. Ik heb foto's van zulke verbrandingsceremoniën gezien. Tugela Ferry ligt in het Msinga district en was in de tijd van de Apartheid een woongebied voor Zoeloes, een zogenaamd thuisland. In deze plaats stond indertijd een ziekenhuis van de Schotse zending. De traditionele Zoeloereligie heeft overigens lang stand gehouden in het Msinga district.

Ondanks dat vroeg ik me af, waar al die waarzeggers vandaan zouden komen, die steeds maar bekeerd werden. Ik vond het verdacht en vroeg me af of deze bekerings- en verbrandingssamenkomsten niet in scène gezet waren.

Enige interviews met mensen binnen Kwasizabantu leverden verhalen op, dat de één van een ziekte en de ander van alcoholverslaving was genezen onder de christelijke invloed van de heer Stegen. Voor Afrikaanse begrippen was het niet erg spectaculair, want dergelijke genezingsverhalen worden overal gehoord.

De Europeanen en in het bijzonder de vrouwen die langdurig Kwasizabantu bezoeken, maakten op mij op de een of andere manier een vermoeide en uitgeputte indruk. Volgens een verklaring van de leiding kwamen zij om voor een periode van 12 dagen in het genezingscentrum te logeren.

Later vernam ik, dat er ook in Europa onderafdelingen waren van Kwasizabantu. Een bezoek bij de Duitse leiding maakte na kritische vragen duidelijk dat vrouwen en mannen gelijk behandeld worden, dat men oecumenische contacten nastreeft met de kerkelijke buurgemeenten en dat klachten over incidenten nagegaan worden.

Hier volgt een bijdrage van de heer Albert Pilon uit Nederland, die onderzoek deed naar de gemeenschap en veel exleden in Europa en Zuid-Afrika heeft geïnterviewd.