wat is opwekking? Opwekking is een begrip dat gebruikt wordt door christenen die geestelijke vernieuwing zoeken. Zij ervaren hun geestelijke en kerkelijke leven als dor en droog. Door gebed en toewijding proberen zij God te bewegen hen tot verandering te brengen. Soms worden individuen, kerken of een hele omgeving aangeraakt door de Geest van God, waarbij het effect daarvan jarenlang te zien te blijft. Het zoeken naar opwekking is legitiem. Helaas gaat het bij het zoeken niet altijd goed, zoals in het geval van Kwasizabantu.

het begin van Stegens 40 jarige opwekking
Stegen begon zijn loopbaan als evangelist en deed 12 jaren tentevangelisatie onder de Zoeloes, maar zonder succes [5]. Om uit de impasse te raken probeerde hij allerlei cha-rismatische methoden uit en bezocht o.a. de Zionisten (wie zijn de Zionisten [6]) om te kijken waar de sleutel van hun succes lag [7]. Toen niets mocht baten zonk de moed hem in de schoenen. In die tijd kwam hij dagelijks met een aantal Zoeloes in Maphumulo samen om te bidden. Op zekere dag kregen ze het idee dat God iemand zocht, die als kanaal van God zou kunnen fungeren en tot hen zou kunnen spreken. Niet lang daarna daalde de "Geest" op de Zoeloevrouw Masaga neer (uthole uMoya) [8]. Zij werd Stegens gebedsvrouw (abathandazi), die hij sindsdien steeds zou raadplegen. Door de ontmoeting van Stegen met deze Zoeloevrouw vond een verstrengeling plaats van de traditionele Zoeloereligie met het christelijke geloof. Een interreligieus experiment dat waarschijnlijk tot de huidige dag voortduurt: een blanke zendeling, die een Zoeloevrouw in trance laat gaan en zo rechtstreeks toegang tot God meent te hebben. Hij krijgt direct antwoord op al zijn vragen en is zo altijd precies van Gods wil op de hoogte [9]. Daarom moet iedereen naar hem luisteren.

Stegen vond zijn ervaring zo belangrijk dat hij iedereen opriep om hun geestelijk leven bij hem en zijn Zoeloeprofetes te laten doorlichten [10]. Hij maakte de trances wijd en zijd bekend, zodat van heinde en verre mensen kwamen opdagen. Stegen noemde de trances de doorbraak naar de opwekking [11]. Langzamerhand kwamen er enkele profetessen bij. Ervaringen van warmte of vuur, genezingen, bevrijdingen, exorcisme, glossolalie, dromen en visioenen kwamen als een stortvloed opzetten [12]. Op Kwasizabantu worden de Zoeloeprofetessen tegenwoordig de biddende mamma's genoemd. Stegen meent dat zij door de Heilige Geest profeteren (ukuprofetha); dit moet echter verstaan worden als het waarzeggen (ukubhula) van de traditionele waarzegger (isangoma) [13].

Omdat het verloop van leden in de beweging groot is, zijn er na 40 jaar nog weinig leden die iets weten over de rol van Stegen en zijn Zoeloeprofetessen. De laatste decennia heeft Stegen de nieuwe volgelingen opzettelijk onkundig gehouden van de profetische activiteiten. Zij wijzen zelfs het bestaan daarvan als leugens en laster van de hand. Daarmee is Stegen in een spagaat terecht gekomen: enerzijds gebruikt hij de trances voor het management van zijn beweging, anderzijds is hij financieel afhankelijk van christenen die dergelijke interreligieuze experimenten nooit zullen goedkeuren.

————

[5] STEGEN E, 1993. Opwekking begint bij jezelf, Middelstum: Stg Kwasizabantu Zending, pg. 41.
[6] SUNDKLER, BGM 1976. Zulu Zion, and some Swazi Zionists, London: Oxford University Press.
[7] REDINGER E, voormalig gemeentelid en medewerker van Claridge, medewerker van Stegen van 1967-1968, interview op 28-12-2006.
[8] MBANGO O, medewerker van Stegen in 1967, getuigenis in 2001.
[9] REDINGER E, ibid. getuigenis punt 34 en 35.
[10] BARTELS H, voormalig gemeentelid van Claridge, interview op 13-11-2004.
[11] REDINGER E, ibid. interview op 14-07-2006.
[12] De geest viel het eerst Magasa, ook wel Hilda Dube genoemd. Later kwamen Josephina Ntsinbande, Helen Mzila en twee dochters van Dube, Thofozi en Lindiwe erbij (MBANGO O, getuigenis in 2001).
[13] Critici verwijten de AIC's (Afrikaans onafhankelijke kerken) dikwijls ukuprofetha en ukubhula te verwisselen (Vgl. ZULU M / LADEMANN-PRIEMER G, 1992. Sonderheft 14: Evangelium und Zulu-Bräuche. Marburg: Africana Marburgiensia, pg. 35)